Send off!

I can’t truly feel the “send-off” feels because… “summer” and “inc-sa-review” shits.

But anyway… Before I indulge myself in mathematics and cry myself to sleep because fuck the worded problems in Algebra, I’ll try to finish all my *unpublished* blogs since this is the only time that I have the “feels” to blog.

First off, I want to thank the Louisian Torch for molding my jeje writing skills! Hindi na siya ganun kajejemon pero tangina pa rin ako sa english articles, loool! Hindi lang sa writing skills nahasa ako pati na rin sa social – sa pagtaas ng confidence sa sarili ko at pag adjust sa mga taong makakasalamuha ko. Sa pagmulat sakin sa mga bagay bagay at pagtanggap sa kung ano man ang daan na pinili ko. Marami akong mamimiss sa office kahit na di ako tambay ngayong school year since graduate na kasi lahat ng mga taong naging malaking parte ng buhay ko — mga taong naging dahilan sa mga improvements ko. Pero kahit ganun, mahal na mahal ko ang torch. Maraming salamat sa pressure na makapagsulat! Atleast naranasan kong maging LHEPC qualifier! Yuhoo!

Second, sa PICE. Kahit hindi ako masyadong tumutulong (hahahhahaha) at nagpapakita lang ako t’wing may special events at t’wing hinuhunting ako kasi kelangan yung perma ko. Pinangarap ko talagang magign officer ng PICE ever since na-invite ako nung first year sa leadership training ng club pero hindi ko kasi alam yung protocol kung paano tumakbo (at wala namang kumukuha sakin na partylist, pwe) kaya ayun, CSC na muna ang nauna. So anyway. After all the issues regarding instructors and all( alam nyo na), hindi ko magawang pumunta sa faculty maybe because I’m not sure anymore kung anong bersyon ng kwento ang nakaabot sa room and if, I’m sure na isang panig lang naman ang papakingan nila so why should I waste my time explaining myself kung alam ko na rin ang sagot? But I’m thankful though kahit ganun nangyari. I don’t regret anything kasi alam ko namang may pinaglalaban ako. It’s just that I’m the type of person na ayaw sa mga taong nangengealam pero wala naman talagang alam. (OK ang lalim ng hugot ko)

So anyways.. Malapit na rin naman akong mawala sa institusyong ito, maraming salamat sa lahat ng experiences! Hindi niyo alam kung gaano ito kalaking advantage sa real world! Kasi dito palang, na-train niyo na ako kung paano maging “professional” kahit estudyante lang ako. Yep, talo ko pa yung “totoong professional” since alam kong paghiwalayin ang “personal issue” sa “academic issue” hihi! :))))))
At… I can work under pressure! Maraming salamat sa walang katapusang plates! PWE!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s