When I start not to care…

…I tend to treat people as if they never exist in my entire life.
Like fucking literally.
No matter what the circumstances are.
Or how little the reason might be.

Mapapa “tangina” nalang talaga ako. Keri naman ako sa mga ibang bagay e pero sensitive ako sa mga piling bagay. Sa mga bagay na ayaw na ayaw kong napa-pakialaman o nahahalukat o nagkakaroon ng kahit na napakaliit na koneksyon.

Paulit ulit na parang sirang plaka na nire-remind ko na “ayaw ko nga” na “hindi na dapat” pero mapapa putangina ka nalang.

Anong mapapala sa isang bagay na wala namang maidudulot sayo na ikauunlad mo? Tanga lang? Oo katangahan talaga. Itatanong kung “bakit” pero sasagutin ng “hindi ko alam” mapapa putangina ka nalang ng maraming beses dahil sa sobrang katangahan. Sa mga bagay na hindi alam ang irarason kasi hindi alam kung ano ang pakay. Kung may gustong patunayan pero wala namang batayan.

Sinabi ng “ayoko nga” ng paulit ulit nanaman. Pero ni isang “sorry” wala akong natanggap. Aanhin ko yang “labyu” mo? Putangina lang. Napapa putangina nanaman ako ng sagad.

Para mo akong pilit hinihila pabalik sa lugar na matagal ko ng kinalimutan. Binabalik mo ako sa masakit, mapait at madilim na nakaraan. Kung yan ang gusto mo bahala ka hindi kita sasamahan. Ayokong balikan ang mga bagay na matagal ko ng binaon.

Advertisements

2 thoughts on “When I start not to care…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s